به کام و آرزویِ دل، چو دارم خلوتی حاصل
چه فکر از خُبثِ بدگویان، میانِ انجمن دارم؟
«حافظ»

مبین حقیر، گدایان عشق را کاین قوم
شهان بی‌کمر و خسروان بی‌کله‌اند
«حافظ»

به باد ده سر و دستار عالمی یعنی
کلاه گوشه به آیین سروری بشکن
«حافظ»

شاهِ شوریده‌سران خوان منِ بی‌سامان را
زان که در کم‌خِرَدی از همه عالم بیشم
«حافظ»

پیش زاهد از رندی دم مزن که نتوان گفت
با طبیب نامحرم حال درد پنهانی
«حافظ»

سفله‌طبع است جهان، بر کَرَمَش تکیه مکن
ای جهان‌دیده! ثباتِ قدم از سفله مجوی
«حافظ»

بر سر تربت ما چون گذری همّت خواه
که زیارتگه رندان جهان خواهد بود
«حافظ»