روی زرد است و آه دردآلود
عاشقان را دوای رنجوری
«حافظ»

عاقبت منزلِ ما وادیِ خاموشان است
حالیا غُلغُله در گنبدِ افلاک انداز
«حافظ»

طبیب عشق، مسیحا‌دم است و مشفق، لیک
چو درد در تو نبیند که را دوا بکند؟
«حافظ»

عجب از لطف تو ای گل که نشستی با خار
ظاهراً مصلحت وقت در آن می‌بینی
«حافظ»

ای پادشاه حسن خدا را بسوختیم
آخِر سؤال کن که گدا را چه حاجت است
«حافظ»

بر در میخانه رفتن کار یک‌رنگان بود
خودفروشان را به کوی می‌فروشان راه نیست
«حافظ»

سلطان ازل گنج غم عشق به ما داد
تا روی در این منزل ویرانه نهادیم
«حافظ»