بی تو در کلبهٔ گداییِ خویش
رنج‌هایی کشیده‌ام که مپرس
«حافظ»

خسروا حافظ درگاه‌نشین فاتحه خواند
وز زبان تو تمنای دعایی دارد
«حافظ»

چون چشم تو دل می‌برد از گوشه‌نشینان
همراه تو بودن گنه از جانب ما نیست
«حافظ»

گرچه پیرم تو شبی تنگ در آغوشم کَش
تا سحرگه ز کنارِ تو جوان برخیزم
«حافظ»

گرچه تب استخوان من کرد ز مهرْ گرم و رفت
همچو تبم نمی‌رود آتشِ مهر از استخوان
«حافظ»

کمال سِرّ محبت ببین، نه نقص گناه
که هر که بی‌هنر افتد، نظر به عیب کند
«حافظ»

امام خواجه، که بودش سر نماز دراز
به خون دختر رَز خرقه را قصارت کرد
«حافظ»