ز مرغ صبح ندانم که سوسن آزاد
چه گوش کرد؟ که با دَه زبان خموش آمد
«حافظ»

به جبر خاطر ما کوش کاین کلاه نمد
بسا شکست که با افسر شهی آورد
«حافظ»

ای گل خوش‌نسیمِ من بلبلِ خویش را مسوز
کز سر صدق می‌کند شب همه شب دعای تو
«حافظ»

حبیبا در غم سودای عشقت
تَوَکَّلْنا علی رَبِّ الْعِبادِ
«حافظ»

چو گل هر دم به بویت جامه در تن
کنم چاک از گریبان تا به دامن
«حافظ»

دهان شهد تو داده رواج آب خضِر
لب چو قند تو برد از نبات مصر، رواج
«حافظ»

شبان وادی اِیمن، گَهی رسد به مراد
که چند سال به جان، خدمت شعیب کند
«حافظ»