گر دهد دستم، کشم در دیده همچون توتیا
خاک راهی کان مشرف گردد از اقدام دوست
«حافظ»

چه جای من، که بلغزد سپهر شعبده‌باز
از این حیَل که در انبانهٔ بهانهٔ توست
«حافظ»

مکن در این چمنم سرزنش به خودرویی
چنان که پرورشم می‌دهند می‌رویم
«حافظ»

کس نمی‌گوید که یاری داشت حقِّ دوستی
حق‌شناسان را چه حال افتاد؟ یاران را چه شد؟
«حافظ»

عقلم از خانه به در رفت، وَگَر مِی این است
دیدم از پیش که در خانهٔ دینم چه شود
«حافظ»

قتلِ این خسته به شمشیرِ تو تقدیر نبود
ور نه هیچ از دلِ بی‌رحمِ تو تقصیر نبود
«حافظ»

در بحر فتاده‌ام چو ماهی
تا یار مرا به شست گیرد
«حافظ»