بخواه جان و دل از بنده و روان بستان
که حکم بر سر آزادگان روان داری
«حافظ»

گر از سلطان طمع کردم، خطا بود
ور از دلبر وفا جستم، جفا کرد
«حافظ»

ساروان رخت به دروازه مبر، کان سر کو
شاه‌راهی‌ست که منزلگه دلدار من است
«حافظ»

حافظ جنابِ پیرِ مُغان جایِ دولت است
من تَرکِ خاک بوسیِ این در نمی‌کنم
«حافظ»

آبی که خضِر، حیات از او یافت
در میکده جو، که جام دارد
«حافظ»

سر مکش حافظ ز آه نیم‌شب
تا چو صبحت آینه، رخشان کنند
«حافظ»

رقیب آزارها فرمود و جای آشتی نگذاشت
مگر آه سحرخیزان سوی گردون نخواهد شد؟
«حافظ»