شدم ز دست تو شیدای کوه و دشت و هنوز
نمی‌کنی به ترحم، نِطاق سلسله سست
«حافظ»

مباش بی‌مِی و مطرب که زیر طاق سپهر
بدین ترانه غم از دل به‌در توانی کرد
«حافظ»

از آن به دیرِ مغانم عزیز می‌دارند
که آتشی که نمیرد، همیشه در دل ماست
«حافظ»

در آسمان نه عجب گر به گفتهٔ حافظ
سرود زهره به رقص آورد مسیحا را
«حافظ»

رنج ما را که توان برد به یک گوشهٔ چشم
شرط انصاف نباشد که مداوا نکنی
«حافظ»

رُتبَتِ دانشِ حافظ به فلک بَر شده بود
کرد غم‌خواریِ شمشادِ بلندت پَستم
«حافظ»

به دورِ لاله قدح گیر و بی‌ریا می‌باش
به بویِ گُل نفسی همدمِ صبا می‌باش
«حافظ»