به تن مقصرم از دولت ملازمتت
ولی خلاصهٔ جان، خاک آستانهٔ توست
«حافظ»

گفتم کی‌ام دهان و لبت کامران کنند؟
گفتا به چشم! هر چه تو گویی چنان کنند
«حافظ»

غرض ز مسجد و میخانه‌ام وصال شماست
جز این خیال ندارم خدا گواه من است
«حافظ»

نیل مراد بر حسب فکر و همت است
از شاه نذر خیر و ز توفیق یاوری
«حافظ»

دلِ حافظ که به دیدارِ تو خوگر شده بود
نازپروردِ وصال است، مجو آزارش
«حافظ»

ز حسرت لب شیرین هنوز می‌بینم
که لاله می‌دمد از خون دیدهٔ فرهاد
«حافظ»

حدیثِ عشق که از حرف و صوت مُستَغنیست
به نالهٔ دف و نی در خروش و ولوله بود
«حافظ»