مرادِ دل ز تماشای باغِ عالم چیست؟
به دستِ مردمِ چشم از رخِ تو گل چیدن
«حافظ»

در بیابان گر به شوقِ کعبه خواهی زد قدم
سرزنش‌ها گر کُنَد خارِ مُغیلان غم مخور
«حافظ»

به راهِ میکده حافظ خوش از جهان رفتی
دعایِ اهلِ دلت باد مونسِ دلِ پاک
«حافظ»

روشنی طلعت تو ماه ندارد
پیش تو گُل، رونق گیاه ندارد
«حافظ»

مصلحت‌دید من آن است که یاران همه کار
بگذارند و خم طرّهٔ یاری گیرند
«حافظ»

عاشقان را گر در آتش می‌پسندد لطفِ دوست
تنگ چشمم گر نظر در چشمهٔ کوثر کنم
«حافظ»

آن پیک نامور که رسید از دیار دوست
آورد حرز جان ز خط مُشکبار دوست
«حافظ»