کشد مرد پرخواره بار شکم
وگر در نیابد کشد بار غم
«سعدی»

که ما را مکش تا یکی نو هنر
بیاموزی از ما که‌ت آید به بر
«فردوسی»

گمان برد باید که پیران نبود
نه بی او نشاید نبرد آزمود
«فردوسی»

چو هرمز جهاندار وباداد بود
زمین و زمانه بدو شاد بود
«فردوسی»

گر کوششی‌ت افتد‌، پر داده‌ام به تیر
ور بخششی‌ت باید‌، زر داده‌ام به کان
«حافظ»

نباید که بندد در گنج سخت
به ویژه خداوند دیهیم و تخت
«فردوسی»

بزرگان دژ پیش باز آمدند
خریدار و گردن‌فراز آمدند
«فردوسی»