ساقیا جامِ دَمادَم ده که در سِیرِ طریق
هر که عاشق‌وَش نیامد در نفاق افتاده بود
«حافظ»

ز مهربانی جانان طمع مبر حافظ
که نقش جور و نشان ستم نخواهد ماند
«حافظ»

عیبِ دل کردم که وحشی‌وضع و هرجایی مباش
گفت چشمِ شیرگیر و غنجِ آن آهو ببین
«حافظ»

به بزمگاه چمن، دوش، مست بگذشتم
چو از دهان توأم غنچه در گمان انداخت
«حافظ»

صبحدم از عرش می‌آمد خروشی، عقل گفت
قدسیان گویی که شعر حافظ از بر می‌کنند
«حافظ»

ببر ز خلق و چو عنقا قیاس کار بگیر
که صیت گوشه‌نشینان ز قاف تا قاف است
«حافظ»

تو پنداری که بدگو رفت و جان برد؟
حسابش با کرام‌الکاتبین است
«حافظ»