شعر شمارهٔ ۳
برای کودکانههای «امیدم» که هر لحظه لبریزم میکند از عشق:
کسی در مرکز جغرافیای این جهان، مثل تو نیست
سوار سفینه که میشوی
ـ شبیه خوابهای کودکیام ـ
پروازت را میخندم
بالا که میروی
صدای خندههایت
سمفونی عشق میشود
کسی در مرکز این جهان مثل تو نمیخندد
کسی مثل تو...
اینجا من ماندهام و رویایی که تو با سفینهات بافتی.
