شعر شمارهٔ ۴

شیوا فرازمند » روادید رؤیا و روسری بنفش » شعر شمارهٔ ۴

برای چشم‌های متورمت

هیچ بهانه‌ای نداری

مگر چقدر می‌توانم غصه‌ات باشم؟

اگرچه دختر خیال‌های سیاهت بشوم!

زمستان شده‌ام تا ببینی‌ام...

حس کنی...

سردت بشود...

بلرزی...

بلرزی...

بلرزی...

و بعد یادت بماند

من

سپیدم!

شیوا فرازمند