شماره 2
مادرم ای سپیدخاطرهام
از نگاهت بهار میبارد
هر کلامت به دشتِ ساکت دل
بذرهای امید میکارد
مهر و الفت به وسعت دریا
از دلِ آفتابیات پیداست
زندگی با تمام اسرارش
همرهِ آفتابِ تو زیباست
مادرم گرمیِ صدای تو بود
که به روحم طراوتی بخشید
خندهها و نگاهِ شیرینت
زندگی را حلاوتی بخشید
مهربانی و پاک و خوب و بزرگ
تو که بانوی شعرِ من هستی
آری ای مادرم، فرشتهی عشق
باغِ دل را تو یاسمن هستی
