شمارهٔ ۱۷۹
زین قیامی که تو با آن قد و قامت کردی
در چمن راستی ای سرو، قیامت کردی
آخر ای غم تو چه دیدی ز دلم کز همه جا
رخت بستی و در این خانه اقامت کردی
قطرهقطره شدی از دیده برون در شب هجر
ای دل از بس که تو اظهار شهامت کردی
دل بر ابروی کمان تو نینداخته چشم
سینهام را هدف تیر ملامت کردی
خونبهایم بود این بس که پس از کشته شدن
بر سر خاک من اظهار ندامت کردی
