شمارهٔ ۱۷

ما را همه از دو کُون، یک گوشه بس است
در راه طلب عزم متین توشه بس است
از کشتهٔ روزگار و از خرمن دهر
یک دانه کفایت است و یک خوشه بس است
فرخی یزدی فرخی یزدی