رباعی شمارهٔ ۱۲۷

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲۷
چون نیست مقام ما در این دهر مقیم
پس بی‌مِی و معشوق خطایی‌ست عظیم
تا کی ز قدیم و محدث، امیدم و بیم
چون من رفتم جهان چه محدث چه قدیم
خیام خیام