ظلم اینان می‌رود.​.​. نوبت به آنان می‌رسد بعد پایان زمستان هم زمستان می‌رسد «سال و فال و مال و حال و اصل و نسل و تخت و بخت» نیست، امّا گاه‌گاهی تکّه‌ای نان می‌رسد! «کامجویی غیر ناکامی ندارد حاصلی» سیل، بعد از عشقبازی زیر باران می‌رسد! «آسمان، سرسبز دارد میوه‌های خام را» باز «کاکا رستمِ» قصّه به «مرجان» می‌رسد «هر کجا ویران بُوَد آنجا امیدِ گنج هست» عشق گاهی با سلامی در خیابان! می‌رسد «فتنه، تیری از کمین بر مرغ فارغبال زد» عقل می‌چرخد! که گاهی دُور میدان می‌رسد «گر که اطفال تو بی‌شامند شب‌ها باک نیست» صبح‌ها حاجی به مسجد یا به دکّان می‌رسد! «جان به جانان کی رسد؟ جانان کجا و جان کجا؟!» کودکی هستم که گاهی تا دبستان می‌رسد «گر به بدنامی کشد کارم در آخر، دور نیست» رود عصیان‌کرده گاهی به بیابان می‌رسد «چون هلال دولت این ظالمان شد بدرِ تام» باز ثابت شد که نسل ما به حیوان می‌رسد «در میان سینه حرفی داشتم... گم کرده‌ام...» بغض می‌خواهد... ولی کارش به زندان می‌رسد «سایه‌ی دولت، همه ارزانیِ نودولتان» سفره‌ای داریم و یک‌عمر است مهمان می‌رسد «بر زمستان، صبر باید طالب نوروز را» دیر... امّا روزهای بد به پایان می‌رسد ✍️ مهدی موسوی نکته: مصرع‌های وام‌گرفته‌شده به‌ترتیب از شاعران زیر است: حافظ، صائب تبریزی، بیدل دهلوی، مولانا، محتشم کاشانی، پروین اعتصامی، هاتف اصفهانی، وحشی بافقی، سیف فرغانی، اقبال لاهوری، شهریار و سعدی