وقتی از باروت و خشم و بمب تا تلاطم دل‌ها دنیا عقده‌گشایی می‌کند و در مشام زمین تیر می‌کشد درد... خواب‌هایمان را آویزان می‌کنیم از تیرک‌های پناه‌گاهی که نیست. چشمِ دروغ می‌باریم می‌باریم رگبار رگبار رگبار واژه‌واژه شعر می‌شویم سطر‌سطر کبوترِ یخ‌زده‌ی صلح و برای شروعِ پایانِ انسان بودنمان کَل می‌کشیم اشک #شیوا_فرازمند