این‌جا را که رد کنی به چهارراه انفجار می‌رسی و جا باز می‌کنند نقطه‌چین‌ چشم‌هات روی بوردهای تبلیغات! مگر چقدر می‌توان هم‌قد تیرهای برق شد؟ و ناگزیر جریان داد الکترون‌ها را در سیمِ تن‌ها؟ ... دیوانه‌بازی‌ام گل کرده ... فسیل می‌شوم در روزهایی که خیابان‌هایش بوی گس دریا می‌دهد حالا منتظر علامت عبورم ... و تو این‌جا را که رد کردی پشت دستت را داغ کن تا باز در شعرهایم ویراژ ندهی. ✏ «شیوا فرازمند»