ما جام سرکش طغیان‌های تاریخیم که بی‌پروا در کشاکش آن‌چه سوختنی‌ست پژواکی از درد می‌شویم و در زخم‌های رحم مادران باردار جیغ‌های شبانه... . تنمان آوار سلول‌هایی‌ست که چاک می‌خورند تا با ذره‌های آفتاب خانه‌زاد شوند. زمین خورده‌ایم در میدان‌های توپ، در میان فواره‌های آتش! و نیستی، آن‌چه را که معنا می‌کند تپش‌های پایانی‌ست. گشوده می‌شود جهانی رو به ستاره بند ناف گره می‌خورد بر گلوی تیغ‌خورده‌ی‌مان تا شبانه‌ها را رگ‌به‌رگ بخوانیم بخوانیم تا آخرین سطر خیس و خون‌آلود. رویاها قبیله‌ای بنا کردند از آرزوهای گوربه‌گور شده در سرزمینی دوردست ما آخرین پل‌ را شکستیم آخرین ترانه را خواندیم به یک‌دیگر بدرود گفته و دروازه‌های بهشت را بستیم... . #شیوا_فرازمند