مستی خمرش نکند آرزو هر که چو سعدی شود از عشق مست

چقدر اشعار قشنگی رو مینویسید خیلی به دل میشینن و واااااقعا مسکن روحم هستن

جان من و جهان من، روی سپید تو شده‌ست عاقبتم چنین شود، مرگ من و بقای تو از تو برآید از دلم، هر نفس و تنفسم من نروم ز کوی تو، تا که شوم فنای تو

غایت آنست که ما در سر کار تو رویم مرگ ما باک نباشد چو بقای تو بود