شمارهٔ ۳۲
تا گل لعل روی بنمودهست
بلبل از خرمی نیاسودهست
دیرگاه است تا چو من بلبل
عاشق بوستان و گل بودهست
روز و شب گر بِنغنوَم چه عجب
پیش معشوق کس بنغنودهست
من غلام زبان آن بلبل
کو گل لعل روش بستودهست
ساقیا وقت گل چو گل میده
وقت گل، توبه کس نفرمودهست
